Man van de wereld op het Zuidplein

Coördinator Rotterdam Ariane vertelt:

Een kleine seconde nadat we aankloppen gaat de deur al open. Meneer van Dalen blijkt direct achter de deur te wachten, “de bel doet het niet.” De deur gaat wagenwijd open. “Wat leuk joh, dat jullie er zijn”.  De woning is opvallend geordend en netjes. Alles heeft een plekje, is gepoetst en geordend. “Geleerd in dienst,” zegt hij.

Sharon van Welzijnsorganisatie DOCK koppelde ons aan Meneer van Dalen. Zij was eerder op huisbezoek bij deze 90-jarige heer en kwam erachter dat hij groot muziekliefhebber is en erg om een praatje verlegen zit. Zeker aangezien hij vanwege beperkte mobiliteit meer aan huis gebonden is. Een perfecte match voor Een Praatje en een Plaatje dus.

Hij is duidelijk aangedaan door onze komst en geniet zichtbaar van de interesse die wij tonen voor zijn leven. Om niets te missen gaat hij er even helemaal voor zitten, richt zich naar ons en zegt: “Ja, zeg het maar?”

Of hij van muziek houdt? Meneer begint spontaan “Que Sera, Sera” te zingen. Doris Day, dat is zijn favoriete artiest en “Qua Sera” zijn favoriete nummer. We zingen mee. Dit specifieke plaatje hebben we niet in ons singeltjeskoffertje zitten, maar kunnen we wel laten horen via onze mobiel die we op de platenspeler aansluiten. Spontaan schieten de tranen in zijn ogen, “Zo mooi!”.

Meneer van Dalen - dec2017 (rotterdam)

Meneer van Dalen opent niet alleen zijn deur voor ons maar ook zijn indrukwekkende levensverhalen. Al snel begint hij te vertellen over de Razzia van Rotterdam. Als jongen van 17 werd hij tijdens de Razzia door de Duitsers via de Kuip op de trein gezet naar Duitsland. Op een duikbotenwerf in Noord Duitsland moest hij werken. Hij maakte heftige bombardementen mee in Hamburg. Toen hij weer terug in Rotterdam kwam raakte hij gedesillusioneerd. Er was weinig begrip voor zijn tewerkstelling in Duitsland en wat hij daar had meegemaakt, ‘dan had je maar niet moeten gaan,’ zei zijn omgeving. Deze gebeurtenis speelt nog altijd een belangrijke rol in zijn leven en elk jaar gaat hij naar de herdenking van de Razzia in de Kuip, ook 10 november jongstleden was hij er.

“Wil je het zien?” “Wil je het zien?” De éne na de andere kast trekt hij open. Oude foto’s van hem in militair uniform en danspartijtjes; behaalde militaire medailles (“Nee! Dat zijn geen speldjes” zei hij kordaat, “maar Medailles”) en knipsels van de Razzia van Rotterdam. Even later verdwijnt hij de slaapkamer in om zijn twee militaire uniforms te halen.  “Wat leuk joh dat jullie geïnteresseerd zijn. Niemand is meer geïnteresseerd in wat ik te zeggen heb. Goh, wat leuk joh,” blijft hij zeggen. Aan het einde van het bezoek ligt de hele tafel vol met herinneringen. “Maakt niet uit, dan heb ik straks wat te doen.”

Binnenkort gaat Jeremy, onze stagiair en gekoppeld aan meneer van Dalen, weer op bezoek. We hopen meneer van Dalen nog lang te kunnen verblijden met muziek en te genieten van zijn verhalen!

 

Vrijwilligersbijeenkomst Amsterdam

Op een regenachtige donderdagavond, in de knusse foyer van Theater Oostblok, verzamelden zich vinylfreaks, weldoeners, enthousiastelingen, dansers, muziekliefhebbers : Nieuwe vrijwilligers voor Een Praatje en een Plaatje in Amsterdam. Allemaal nieuwsgierig om de ouderen in hun stad te ontmoeten.

Wouter (25) vertelt waarom hij graag op pad gaat met muziek naar een oudere stadsbewoner: “De afgelopen jaren heb ik het geluk gehad om op veel plekken in de wereld te komen. Tijdens mijn reizen heb ik al snel geleerd dat muziek een geweldig middel is om taalbarrières of schijnbare cultuurverschillen te overbruggen, en met mensen een connectie te maken die soms kort maar soms ook langere tijd kan duren. De langere connecties gaan vaak over een gedeelde passie voor een bepaalde soort muziek, terwijl bij de wat kortere connecties muziek eerder wordt gebruikt als een middel om contact te maken met iemand “buiten je bubbel”, of iemand waarmee je in het dagelijks leven misschien niet zo snel in aanraking zou komen. Ik denk dat ze beiden even veel waard zijn.”

 

Vrijwilligersfeest 9nov2017

Een zomeravondje bij Ed met een Portugees randje

De Rotterdamse vrijwilligster Annegeer vertelt over haar bezoekjes met onze mobiele huiskamerdisco aan Ed: 

‘Dag Ed!’ Ik geef hem drie klapzoenen. ‘Hoe gaat het met je?’ zeg ik. ‘Ik zat beneden al op je te wachten. Het is lekker weer vandaag hè? Kom, we gaan naar de lift, gauw naar boven!’ Eenmaal binnen gaat hij naar de keuken. ‘Wil je wat drinken? Ik heb flesjes water in de koelkast. Lekker koud. Met of zonder bubbels. Wil je die? Thee mag ook hoor!’ Ik zeg dat ik graag een kopje thee wil. De tv staat aan. De aftiteling van RTL Boulevard zet in. Beau van Erven Dorens wenst ons een prettige avond. ‘Ik zet hem uit, want jij bent er nu, dan kunnen we kletsen. En plaatjes draaien natuurlijk!’

Ed doet de tv uit en zet de pot verse thee op tafel. Ik bijt een stukje van mijn sprits. Lekker, een hap terug in de tijd. Die koekjes had mijn overgrootvader ook altijd. Net als het theeservies van Ed, met bloemetjes erop. Evenals het grote wollige kleed dat de tafel helemaal bedekt. En de schilderijen aan de muur van onbekende stillevens, omlijst met een grote gouden rand.

De deur naar het balkon staat open. Het is een warme zomeravond. ‘Ik woon hier al heel lang, dat is wel te zien he?’ Lacht Ed, Hij peilt me met zijn pretogen. ‘Lekker hè, die koekjes? Waar kom jij eigenlijk vandaan?’ Ik vertel dat ik uit Noord ben komen fietsen. ‘Nou, wat heb je meegenomen?’ Ik haal de platenkoffer uit de tas. Ed doet zijn gehoorapparaat uit. ‘Je zou het niet zeggen, maar soms klinkt het dan juist beter!’ We luisteren naar Portugese muziek, Ed houdt erg van fado. Hij doet één van zijn kastjes open. Hij haalt er een prachtige oude platenkoffer uit, vol met platen van uiteenlopende artiesten. Sommige namen zeggen mij niks, anderen kijken me vrolijk aan, met jonge gezichten en jaren ’80 kapsels. Er zitten pareltjes tussen van Nina Simone, Timi Yuro, maar ook Benny Nijman en Nina & Frederik passeren de revue. Hier zijn we nog wel wat avonden zoet mee!

We bekijken de platen en ik bewonder de enscenering van de platenhoezen met een jonge Lee Towers, Elvis en Barbra Streisand erop. Ondertussen luisteren we naar de muziek en praten we over zijn vakantieplannen naar Benidorm en over mijn vakantie naar Italië. Voor we het weten is het twee uur later. We spreken af dat we de volgende keer als ik langskom kijken of we zijn eigen platenspeler aan de praat krijgen. Dan kan hij misschien zelf ook nog eens een plaatje draaien. ‘Dag vriendin, tot gauw!’ Hij begeleidt me weer naar beneden, de lift in en de deur uit. Hij zwaait naar me terwijl ik op mijn fiets stap. ‘Dag Ed, tot de volgende keer!’ Roep ik hem na. Ik wuif hem een kushand toe, wanneer ik met een grote glimlach in de schemering weer naar huis toe fiets.

Annegeer en Ed (okt2017).jpg

Vrijwilligersbijeenkomst Rotterdam

Op donderdag 28 september werd in Rotterdam een vrijwilligersbijeenkomst gehouden voor onze mobiele huiskamerdisco. Coördinatoren Fleur en Ariane vertellen over deze geslaagde avond:

Ariane: ‘Het was erg mooi te horen hoe iedereen vanuit een eigen motivatie mee wil werken aan Een Praatje en een Plaatje. Bij sommigen is het de liefde voor muziek en dans en de vreugde die ze ervaren dit te delen met anderen. Voor anderen is het iets te betekenen voor ouderen en een steentje bij te dragen.
Maar voor de meesten is het eigenlijk de combinatie: muziek gebruiken om eenzaamheid onder ouderen tegen te gaan.’

Vrijwilligersbijeenkomst 28sept - Rotterdam

Fleur: ‘Een Praatje en een Plaatje slaat aan bij een breed publiek. Lindyhoppers, commerciële economie studenten, Braintrainers en Rotterdam Festivallers slaan de handen in één en gaan ons project rocken!
Ouderen, bent u er klaar voor?! We komen eraan!’

De Swingende Zeeman

Op zaterdag 5 augustus werden de Siciliaanse Salvatore, vrijwilligster Lavinia en coördinator Fleur gevolgd door een filmcrew. In opdracht van FNO is er van deze mobiele huiskamerdisco-match een Beeldverhaal gemaakt. En het resultaat mag er zijn! Lees, luister en bekijk nu het verhaal van ‘De Swingende Zeeman’.

Klik hier!

Lavinia en Salvatore

Klassieke muziek in Landlust

Studentes Kouatar en Asma bezochten samen mevrouw Houtzaager. Zij werken aan het project Landlustlab en lopen een maatschappelijke stage in de wijk Landlust in Amsterdam. Voor dit bezoek bundelden het Landlustlab en Het Danspaleis de krachten. Asma doet verslag van hun ontmoeting met mevrouw Houtzaager en klassieke muziek:

Mevr. Houtzaager en Asma Tahiri en Kouatar Ahrouch (Landlustlab)
Mevrouw Houtzaager

“Bij binnenkomst straalde mevrouw Houtzaager meteen. Ze was zeer enthousiast over onze komst en kon niet wachten om aan de slag te gaan met Een Praatje en een Plaatje. Van tevoren hadden wij aan mevrouw Houtzaager gevraagd van wat voor muziek zij houdt. Klassieke muziek, zo gaf zij aan. Met dit verzoek zijn wij aan de slag gegaan in het Landlustlab. Wij hebben de koffer met klassieke muziek klaargezet bij mevrouw Houtzaager en de platen laten draaien. Hoewel ze zichtbaar genoot van de klassieke geluiden, hebben wij de platendraaier na enige tijd iets zachter gezet zodat er meer ruimte kwam om verhalen te vertellen. Ze vertelde ons verhaaltjes over vroeger. Zo vertelde ze dat ze een bepaald liedje had herkend uit haar tijd. Deze speelde ze dan af in haar kamer, waar ze dan samen met haar vriendinnen genoot van de muziek.”

Studenten Landlustlab 2017-2
De studenten van het Landlustlab

Het project Landlustlab is een initiatief van het ROC van Amsterdam, ROCTOP, IJdockzz, IJsterk, stadsdeel West, Jongeren Service Punt en de ABC-alliantie. Mbo-studenten van verschillende zorg- en welzijnsopleidingen lopen hun stage in de wijk Landlust in Amsterdam West. Een belangrijk deel van deze stage besteden zij aan ondersteuning van de wijk. Door de veranderingen in de Wmo (wet maatschappelijke ondersteuning) is het wijkgericht werken vanaf 2015 belangrijk in de stad. Mensen blijven langer thuis wonen en eigen kracht, zelfredzaamheid, participatie en mantelzorg worden een belangrijk uitgangspunt.

Ervaren Danspaleis-gangers ontmoeten elkaar in Oost

Eelke is sinds vorig jaar vrijwilliger voor Het Danspaleis en heeft inmiddels al drie buurtbewoners in Amsterdam-Oost verblijd met een bezoek. Mevrouw Jans was de derde in de reeks. Mevrouw Jans werd eerder bezocht door vrijwilligers Daphne en Annelies, maar vond het zó gezellig om muzikaal getinte bezoekjes te ontvangen, dat ze inmiddels is gekoppeld aan de doorgewinterde vrijwilliger Eelke. Mevrouw Jans is ook al een flink aantal keren komen dansen bij Het Danspaleis.

“Danspaleis, ik ga er graag heen,” zegt Mevrouw Jans. “Maar met mijn enkel kan ik niet meer dansen. Ik heb mijn enkel verstuikt. Mijn vriend zegt: ‘Ga gewoon!’ Maar als ik er dan ben, dan wil ik ook graag dansen.”

Vandaar dat de huiskamerbezoekjes een hele fijne uitkomst bieden. Naast het luisteren van plaatjes uit het platenkoffertje dat Eelke meebracht hebben ze geluisterd naar haar eigen platen. En geknuffeld met de kat!
Blog

Een nieuwe afspraak staat alweer gepland voor in augustus!

Danny en Kitty, een goede match ondanks de technische probleempjes

Vrijwilliger Danny vertelt over zijn bezoek aan Kitty (87) in Amstelveen:

Het was woensdagochtend iets na negenen toen ik op mijn fietst stapte voor mijn eerste Plaatje en Praatje. Met een rugtas met platen en een platenspeler op mijn rug fietste ik vanuit Amsterdam Nieuw-West richting Amstelveen, waar Kitty woont. Kitty is 87 lentes jong. Ze is de moeder van Desiree, een bekend gezicht voor de vrijwilligers van Het Danspaleis.

Danny en de moeder van Desiree
Kitty en Danny gemoedelijk op de bank

Zoals we inmiddels gewend waren deze maand, beloofde het weer een heel mooie, zonnige dag te worden. Ik had me die week al een aantal maal afgevraagd hoe het zou zijn met Kitty. Of we ook gemakkelijk zouden praten of dat de platenspeler het ijs zou moeten breken. Leuk om te merken: Je kan er in gedachten heel veel van maken, maar het is in de praktijk gewoon altijd anders. We hebben gewoon heel gezellig zitten kletsen onder het genot van een lekker vers kopje gemberthee. We hebben het gehad over onze geboorteplaats Amsterdam, school, de oorlog, familie, onze huizen, Yahtzee, kippen en hanen, noem maar op.

De tijd vloog voorbij. Dus dacht ik op een gegeven moment, ik kan natuurlijk niet vertrekken zonder een plaatje te hebben gedraaid. Na een kort intermezzo voor de installatie en het doornemen van de playlist was de keuze gevallen op Toon Hermans met het nummer ‘Sien’. Ik had de apparatuur een dag van tevoren natuurlijk uitgebreid getest om alles soepel te laten verlopen. En ja hoor, bij mijn eerste plaatje was het meteen raak…Eh ik bedoel ging het mis. Het was ook duidelijk te merken aan de wat lauwe reactie van Kitty, maar hoe kan dit? Ik had toch echt wel het goede plaatje gepakt? Na een minuut naar dit wat vreemde en toch ook voor Kitty heel erg onbekende nummer te hebben geluisterd viel bij mij ook eindelijk het kwartje/plaatje. Ik had de verkeerde kant opgezet! Het nummer ‘O, hoeveel mensen’. Met een soepele beweging haalde ik de naald van het plaatje en herstelde ik mijn fout. Direct na de eerste klanken was duidelijk dat dit wel het goeie nummer was en Kitty zong vrolijk mee.

Het tweede plaatje, ‘Marina’ van Willy Alberti, ging gelukkig direct goed. Kitty begon ook meteen te vertellen over een vriendin die in Slotervaart woonde (net zoals Willy en ik) en dat ze altijd naar het Osdorpplein liepen langs de Sloterplas. Voorbereid als ik was en dus nog vol goede moed ondanks mijn eerst uitglijder, stelde ik Kitty voor om een nummer te noemen dat niet op de lijst stond maar dat ze wel leuk vond om te horen. Dat werd André Rieu. Al snel had ik André gevonden op YouTube en zoals thuis al getest koppelde ik mijn iPhone aan de platenspeler. Maar wat nu? De enthousiaste klanken van het orkest van André Rieu klonken wel heel erg op de achtergrond, ondanks dat ik het volume op maximaal had staan. Ik denk dat de beveiliging van mijn koptelefoon het volume te hoog vond. Huiswerk voor de volgende keer, over 2 weken als ik Kitty weer zie. Heel benieuwd wat we dan weer gaan meemaken. De tickets voor een gezamenlijk Danspaleis-bezoek heb ik haar al gegeven, dus dat gaat helemaal goed komen. Gelukkig dacht ik ook net op tijd aan een fotootje en pakte ik al mijn spullen weer bij elkaar om op tijd te zijn voor weer bijzondere Danspaleis-middag in Purmerend.

Onder de parasol bij mevrouw Scholten: Koffie, de zon en Herman van Veen

Een verslag van Inge Persoon’s eerste bezoek:
Amsterdam, woensdag 21 juni 2017

Twee uur op een zonnige woensdagmiddag. Vol verwachting klopte mijn hart. Ik belde aan bij mevrouw Scholten voor onze eerste ontmoeting voor Een Praatje en een Plaatje. Met een grote lach werd ik verwelkomd:

“Hallooo! Ik ben mevrouw Scholten. Ik heet ook Ann, maar de meesten zeggen mevrouw Scholten, want die zijn niet zo brutaal.”
– “Mag ik dan brutaal zijn?”

– “Oh, ja hoor!”

mevrouw scholten
Inge en mevrouw Scholten op de selfie

Het was ontzettend warm, dus we wilden lekker buiten zitten. Ik mocht de parasol opzetten, want dat lukt Ann niet meer zo goed. Al bijna 85 jaar is ze, maar in haar ondeugende ogen zie je nog steeds een jonge meid.

Ann gaat er niet zoveel meer op uit, want het gaat allemaal niet meer zo soepel. Een rollator vindt ze onhandig en de boodschappen doet haar dochter voor haar. Maar ondanks dat ze veel tijd in haar appartement doorbrengt en weinig erbuiten, had ze genoeg om over te kletsen.

Ze vertelde urenlang over haar (klein)kinderen, over haar man, over toen ze eens de ambulance heeft moeten bellen voor zichzelf en de buurman die toen met haar meeging naar het ziekenhuis. Over de mensen van wie ze regelmatig bezoek krijgt, over de kant-en-klaarmaaltijden die ze bezorgd krijgt en over pakketjes die ze aanneemt van de buren. Over hoe ze toch nog heel gezond is en over hoe het leven vroeger was. We hebben veel gelachen, en af en toe moest ze zichzelf onderbreken om mij eens ook aan het woord te laten. Maar dat vond ik niet erg hoor, ik luisterde graag.

Tussendoor maakten we ook nog even tijd voor een plaatje. Ann had een platenspelertje staan dat sinds het overlijden van haar man, al enige tijd geleden, niet meer gedraaid had. We zochten een plaat van Herman van Veen uit. Zij vond het allemaal best en ik was benieuwd naar zijn oude werk. Al snel kregen we de speler aan de praat, maar moest ik het volume omlaag schroeven omdat Ann meer zin had om te kletsen. Door onze adempauzes heen hoorden we Herman zingen. Toen beide kanten van de plaat waren uitgedraaid, gingen we weer lekker buiten onder de parasol zitten. Nog even verder kletsen. Twee glazen water, twee kopjes koffie, vijf koekjes en één plaatje verder keek ik op de klok. Tien over vijf. Ik moest eigenlijk nog van alles doen die dag. De parasol en platenspeler borgen we dus maar weer op, en we zeiden gedag. Dat ik zeker terug mag komen, zei ze. En reken maar dat ik dat ga doen!