Carla en Joop dansen de huiskamer-foxtrot

‘Hallo, ik ben Joop.’ Zo word ik direct aangesproken als ik binnenkom bij mijn eerste ontmoeting. Danspaleizer Fleur is al aanwezig en na het kennismaken en het doornemen van wat papierwerk gaan we van start. Al keuvelend over de dag met Joop en zijn vrouw, komt de platenspeler tevoorschijn. Ik merk dat ik het spannend vind… wat moet ik nu doen?

IMG-20171115-WA0007 (2)

Fleur heeft mij al verteld dat Joop een nog vrij jonge oudere is, van 65 jaar. Hij had zijn eigen aannemersbedrijf en was altijd druk in de weer. Tot hij van een stelling ter hoogte van de achtste etage naar beneden viel. Met hersenletsel en gezichtsbeschadiging tot gevolg. Hierdoor is Joop wat vergeetachtig en heeft hij veel hulp nodig van zijn vrouw Rinie.

Joop vraagt wat wij bij ons hebben en praat ook wat over vroeger. Door zijn hersenletsel is de informatie niet geheel kloppend, maar dat mag de pret niet drukken, want zodra er muziek speelt, leeft hij op. Joop wiebelt met zijn lichaam en neuriet mee. Hij vertelt wat over het oude Sitton in Schiedam, waar hij vroeger dansles had. ‘Ah… daar is een aanknopingspunt,’ denk ik, want ook ik had daar ooit dansles. Dat mag ik meteen laten zien en zo dansen wij de foxtrot. Voorzichtig door de huiskamer. Het bijzondere is dat, hoewel Joop soms moeite heeft met lopen – hij klampt zich dan aan de muur vast – dansen geen enkel probleem is voor hem!

“Het bijzondere is dat, hoewel Joop soms moeite heeft met lopen – hij klampt zich dan aan de muur vast – dansen geen enkel probleem is voor hem!”

Mijn kennismaking met Het Danspaleis vond plaats tijdens het Rotterdamse festival Duizel in het Park. Ik hoorde muziek en zag veel oude mensen dansen, omringd door kleurrijke, jonge mensen. Mijn interesse werd gewekt! Ik raakte ook vertederd: wat een geweldig idee, muziek luisteren en genieten van oude tijden; al dansend. Voor die paar uurtjes in de maand wil ik heus plaatjes gaan draaien bij iemand thuis en dat praatje komt heus wel, dacht ik.

Inmiddels ben ik de tweede, derde en vierde keer al alleen op pad gegaan. Tijdens het praatje doet Joop ontboezemingen over vroeger of wat het hersenletsel met hem doet. Joop geniet zichtbaar; hij beweegt, danst, klapt en zingt; alles zonder moeite. Ik vraag me allang niet meer af wat ik moet doen… En als zijn broer even komt kijken, is het dubbel zo leuk. De muziek roept herinneringen op aan hun vader, die ook van muziek hield.

Bij het derde bezoek (een feestje) zijn de oude platen van Joop opgesnord. We zingen uit volle borst ‘Staying Alive’ van de Bee Gees mee. Ik kijk en geniet van de zingende, swingende Joop in zijn stoel, die er zachter uitziet, ook al is zijn oog dichtgeplakt door het letsel.

Ondertussen probeer ik Een Praatje en een Plaatje van Het Danspaleis door te geven aan mijn vrienden en collegae, hopende dat meer mensen door dit geweldige idee aangestoken worden! Want, zeg nu zelf: niets is toch leuker om iemand die eenzaam is of door een moeilijke periode gaat, blij te maken met muziek?

Carla – Schiedamse vrijwilliger bij Een Praatje en een Praatje

Ook vrijwilliger worden voor Een Praatje en een Plaatje? Neem contact met ons op via plaatje@hetdanspaleis.com.

 

Judith over mevrouw (‘noem mij maar Willy!’) Jansen

Vrijwilligster Judith van Uden vertelt over haar bezoekjes aan de Amsterdamse mevrouw Jansen:

‘Dankzij Het Danspaleis leerde ik Willy kennen. Willy is een schat van een mens! Ik ben zelf een chaotische studente die door Amsterdam crost op een fiets met slecht werkende remmen. Maar eenmaal bij Willy rem ik af en kom ik tot stilstand. De wekelijkse uurtjes bij haar zijn altijd lekker ontspannen en brengen rust.’

2018-02-28 Judith en Willy 2
Judith en mevrouw Jansen

‘Maar dit houdt zeker niet in dat het saai is! Willy is een echte Amsterdammer en houdt van Nederlandstalige muziek. Met ondeugende blikken hebben we al vaak samen met Ria Valk meegezongen:

“Worstjes op mijn borstjes

Preitjes op mijn dijtjes

Karbonades en salades op mijn bil”

Ook is Willy dol op goochelen. Met trots vertelt ze me stralend hoe haar man voorheen goochelaar was. Hij trad op tijdens hun zomervakanties op campings waar het jonge publiek uit zijn hand at. Haar verhalen over de shows zitten vol spanning.

Wat ik zo waardeer aan Willy is haar nuchterheid en warmte. Ze laat zich niet gek maken door alle ‘moetjes’ en ditjes en datjes in de samenleving. Ze weet precies wie ze is en wat ze wil. Vaak spreekt ze me dan ook liefdevol toe als we van alles en niets bespreken met ‘Och kind, maak je toch niet dik.’

Ik haal dus een boel plezier, rust en warmte uit mijn contact met Willy. Willy zelf geniet er ook van want muziek en een jonge blik op het leven doen haar goed. Ze is erg dankbaar dat ik met de platenspeler op de fiets kriskras door Amsterdam scheur om samen met haar even lekker te zingen, kletsen en bovendien ontspannen.’

Wil je ook graag met de platenspeler op pad als vrijwilliger? Of juist een mede-muziekliefhebber op de koffie krijgen? Mail naar plaatje@hetdanspaleis.com, o.v.v. Amsterdam of Rotterdam, of bel met Het Danspaleis via 06 33 30 60 83. 

Ontmoet Len en Mevrouw Verhoef

“We zijn beide enorme kletskousen, dus dat zit wel goed!” 

Sinds augustus gaat Len Koomen elke dinsdagmiddag langs bij Mevrouw Verhoef in Amsterdam. Len kwam bij het Danspaleis en onze mobiele huiskamerdisco terecht omdat ze zich ongeveer een jaar geleden aanmeldde bij de Vrijwilligerscentrale. Vanwege een chronische ziekte heeft ze niet veel energie, maar Een Praatje en een Plaatje is daardoor perfect.

De eerste keer dat ik bij mevrouw Verhoef op bezoek ging, had ik de platenspeler ook mee, maar gaf mevrouw Verhoef aan dat ze liever niet naar muziek luisterde. Dit deed haar te veel aan haar man denken, die acht jaar geleden is overleden. Toen haar man nog leefde bezochten ze geregeld het concertgebouw in Amsterdam en luisterden ze naar klassieke muziek. In plaats van het luisteren naar muziek, stelde ze voor om een wandeling te maken. Voorheen ging ze alleen wandelen, maar sinds ze tijdens een van die wandelingen gevallen is en in het ziekenhuis terecht kwam wil ze dit niet meer alleen.

Dit doen de dames nu dus elke dinsdag samen. Ze drinken eerst een kopje koffie en kletsen wat. Dan gaan ze naar buiten en lopen een stukje of brengen we een bezoekje aan een kerk of museum. In oktober zijn ze samen afscheid gaan nemen van Burgemeester van der Laan. Tijdens deze wandelingen gaan de gesprekken over van alles. Zo vertelt Mevrouw Verhoef over haar jeugd in de oorlog, maar praten ze ook over hedendaagse dingen.

Ook vraag ik weleens naar haar mening of advies, want met negentig jaar weet je wel iets van het leven!

Ontmoet Mr. Waknine

Afgelopen zomer maakte het Oranje Fonds een filmreportage van Een Praatje en een Plaatje en Het Danspaleis. Zo filmden ze eerst samen met vrijwilliger Arjan bij de Rotterdamse Meneer Waknine (zie foto hieronder) thuis en daarna Het Danspaleis op Theaterfestival de Parade. Bekijk nu de reportage, klik hier.

Het Danspaleis-85klein
Meneer Waknine op Theaterfestival de Parade in Rotterdam.

Man van de wereld op het Zuidplein

Coördinator Rotterdam Ariane vertelt:

Een kleine seconde nadat we aankloppen gaat de deur al open. Meneer van Dalen blijkt direct achter de deur te wachten, “de bel doet het niet.” De deur gaat wagenwijd open. “Wat leuk joh, dat jullie er zijn”.  De woning is opvallend geordend en netjes. Alles heeft een plekje, is gepoetst en geordend. “Geleerd in dienst,” zegt hij.

Sharon van Welzijnsorganisatie DOCK koppelde ons aan Meneer van Dalen. Zij was eerder op huisbezoek bij deze 90-jarige heer en kwam erachter dat hij groot muziekliefhebber is en erg om een praatje verlegen zit. Zeker aangezien hij vanwege beperkte mobiliteit meer aan huis gebonden is. Een perfecte match voor Een Praatje en een Plaatje dus.

Hij is duidelijk aangedaan door onze komst en geniet zichtbaar van de interesse die wij tonen voor zijn leven. Om niets te missen gaat hij er even helemaal voor zitten, richt zich naar ons en zegt: “Ja, zeg het maar?”

Of hij van muziek houdt? Meneer begint spontaan “Que Sera, Sera” te zingen. Doris Day, dat is zijn favoriete artiest en “Qua Sera” zijn favoriete nummer. We zingen mee. Dit specifieke plaatje hebben we niet in ons singeltjeskoffertje zitten, maar kunnen we wel laten horen via onze mobiel die we op de platenspeler aansluiten. Spontaan schieten de tranen in zijn ogen, “Zo mooi!”.

Meneer van Dalen - dec2017 (rotterdam)

Meneer van Dalen opent niet alleen zijn deur voor ons maar ook zijn indrukwekkende levensverhalen. Al snel begint hij te vertellen over de Razzia van Rotterdam. Als jongen van 17 werd hij tijdens de Razzia door de Duitsers via de Kuip op de trein gezet naar Duitsland. Op een duikbotenwerf in Noord Duitsland moest hij werken. Hij maakte heftige bombardementen mee in Hamburg. Toen hij weer terug in Rotterdam kwam raakte hij gedesillusioneerd. Er was weinig begrip voor zijn tewerkstelling in Duitsland en wat hij daar had meegemaakt, ‘dan had je maar niet moeten gaan,’ zei zijn omgeving. Deze gebeurtenis speelt nog altijd een belangrijke rol in zijn leven en elk jaar gaat hij naar de herdenking van de Razzia in de Kuip, ook 10 november jongstleden was hij er.

“Wil je het zien?” “Wil je het zien?” De éne na de andere kast trekt hij open. Oude foto’s van hem in militair uniform en danspartijtjes; behaalde militaire medailles (“Nee! Dat zijn geen speldjes” zei hij kordaat, “maar Medailles”) en knipsels van de Razzia van Rotterdam. Even later verdwijnt hij de slaapkamer in om zijn twee militaire uniforms te halen.  “Wat leuk joh dat jullie geïnteresseerd zijn. Niemand is meer geïnteresseerd in wat ik te zeggen heb. Goh, wat leuk joh,” blijft hij zeggen. Aan het einde van het bezoek ligt de hele tafel vol met herinneringen. “Maakt niet uit, dan heb ik straks wat te doen.”

Binnenkort gaat Jeremy, onze stagiair en gekoppeld aan meneer van Dalen, weer op bezoek. We hopen meneer van Dalen nog lang te kunnen verblijden met muziek en te genieten van zijn verhalen!

 

Vrijwilligersbijeenkomst Amsterdam

Op een regenachtige donderdagavond, in de knusse foyer van Theater Oostblok, verzamelden zich vinylfreaks, weldoeners, enthousiastelingen, dansers, muziekliefhebbers : Nieuwe vrijwilligers voor Een Praatje en een Plaatje in Amsterdam. Allemaal nieuwsgierig om de ouderen in hun stad te ontmoeten.

Wouter (25) vertelt waarom hij graag op pad gaat met muziek naar een oudere stadsbewoner: “De afgelopen jaren heb ik het geluk gehad om op veel plekken in de wereld te komen. Tijdens mijn reizen heb ik al snel geleerd dat muziek een geweldig middel is om taalbarrières of schijnbare cultuurverschillen te overbruggen, en met mensen een connectie te maken die soms kort maar soms ook langere tijd kan duren. De langere connecties gaan vaak over een gedeelde passie voor een bepaalde soort muziek, terwijl bij de wat kortere connecties muziek eerder wordt gebruikt als een middel om contact te maken met iemand “buiten je bubbel”, of iemand waarmee je in het dagelijks leven misschien niet zo snel in aanraking zou komen. Ik denk dat ze beiden even veel waard zijn.”

 

Vrijwilligersfeest 9nov2017

Een zomeravondje bij Ed met een Portugees randje

De Rotterdamse vrijwilligster Annegeer vertelt over haar bezoekjes met onze mobiele huiskamerdisco aan Ed: 

‘Dag Ed!’ Ik geef hem drie klapzoenen. ‘Hoe gaat het met je?’ zeg ik. ‘Ik zat beneden al op je te wachten. Het is lekker weer vandaag hè? Kom, we gaan naar de lift, gauw naar boven!’ Eenmaal binnen gaat hij naar de keuken. ‘Wil je wat drinken? Ik heb flesjes water in de koelkast. Lekker koud. Met of zonder bubbels. Wil je die? Thee mag ook hoor!’ Ik zeg dat ik graag een kopje thee wil. De tv staat aan. De aftiteling van RTL Boulevard zet in. Beau van Erven Dorens wenst ons een prettige avond. ‘Ik zet hem uit, want jij bent er nu, dan kunnen we kletsen. En plaatjes draaien natuurlijk!’

Ed doet de tv uit en zet de pot verse thee op tafel. Ik bijt een stukje van mijn sprits. Lekker, een hap terug in de tijd. Die koekjes had mijn overgrootvader ook altijd. Net als het theeservies van Ed, met bloemetjes erop. Evenals het grote wollige kleed dat de tafel helemaal bedekt. En de schilderijen aan de muur van onbekende stillevens, omlijst met een grote gouden rand.

De deur naar het balkon staat open. Het is een warme zomeravond. ‘Ik woon hier al heel lang, dat is wel te zien he?’ Lacht Ed, Hij peilt me met zijn pretogen. ‘Lekker hè, die koekjes? Waar kom jij eigenlijk vandaan?’ Ik vertel dat ik uit Noord ben komen fietsen. ‘Nou, wat heb je meegenomen?’ Ik haal de platenkoffer uit de tas. Ed doet zijn gehoorapparaat uit. ‘Je zou het niet zeggen, maar soms klinkt het dan juist beter!’ We luisteren naar Portugese muziek, Ed houdt erg van fado. Hij doet één van zijn kastjes open. Hij haalt er een prachtige oude platenkoffer uit, vol met platen van uiteenlopende artiesten. Sommige namen zeggen mij niks, anderen kijken me vrolijk aan, met jonge gezichten en jaren ’80 kapsels. Er zitten pareltjes tussen van Nina Simone, Timi Yuro, maar ook Benny Nijman en Nina & Frederik passeren de revue. Hier zijn we nog wel wat avonden zoet mee!

We bekijken de platen en ik bewonder de enscenering van de platenhoezen met een jonge Lee Towers, Elvis en Barbra Streisand erop. Ondertussen luisteren we naar de muziek en praten we over zijn vakantieplannen naar Benidorm en over mijn vakantie naar Italië. Voor we het weten is het twee uur later. We spreken af dat we de volgende keer als ik langskom kijken of we zijn eigen platenspeler aan de praat krijgen. Dan kan hij misschien zelf ook nog eens een plaatje draaien. ‘Dag vriendin, tot gauw!’ Hij begeleidt me weer naar beneden, de lift in en de deur uit. Hij zwaait naar me terwijl ik op mijn fiets stap. ‘Dag Ed, tot de volgende keer!’ Roep ik hem na. Ik wuif hem een kushand toe, wanneer ik met een grote glimlach in de schemering weer naar huis toe fiets.

Annegeer en Ed (okt2017).jpg

Vrijwilligersbijeenkomst Rotterdam

Op donderdag 28 september werd in Rotterdam een vrijwilligersbijeenkomst gehouden voor onze mobiele huiskamerdisco. Coördinatoren Fleur en Ariane vertellen over deze geslaagde avond:

Ariane: ‘Het was erg mooi te horen hoe iedereen vanuit een eigen motivatie mee wil werken aan Een Praatje en een Plaatje. Bij sommigen is het de liefde voor muziek en dans en de vreugde die ze ervaren dit te delen met anderen. Voor anderen is het iets te betekenen voor ouderen en een steentje bij te dragen.
Maar voor de meesten is het eigenlijk de combinatie: muziek gebruiken om eenzaamheid onder ouderen tegen te gaan.’

Vrijwilligersbijeenkomst 28sept - Rotterdam

Fleur: ‘Een Praatje en een Plaatje slaat aan bij een breed publiek. Lindyhoppers, commerciële economie studenten, Braintrainers en Rotterdam Festivallers slaan de handen in één en gaan ons project rocken!
Ouderen, bent u er klaar voor?! We komen eraan!’

De Swingende Zeeman

Op zaterdag 5 augustus werden de Siciliaanse Salvatore, vrijwilligster Lavinia en coördinator Fleur gevolgd door een filmcrew. In opdracht van FNO is er van deze mobiele huiskamerdisco-match een Beeldverhaal gemaakt. En het resultaat mag er zijn! Lees, luister en bekijk nu het verhaal van ‘De Swingende Zeeman’.

Klik hier!

Lavinia en Salvatore