Man van de wereld op het Zuidplein

Coördinator Rotterdam Ariane vertelt:

Een kleine seconde nadat we aankloppen gaat de deur al open. Meneer van Dalen blijkt direct achter de deur te wachten, “de bel doet het niet.” De deur gaat wagenwijd open. “Wat leuk joh, dat jullie er zijn”.  De woning is opvallend geordend en netjes. Alles heeft een plekje, is gepoetst en geordend. “Geleerd in dienst,” zegt hij.

Sharon van Welzijnsorganisatie DOCK koppelde ons aan Meneer van Dalen. Zij was eerder op huisbezoek bij deze 90-jarige heer en kwam erachter dat hij groot muziekliefhebber is en erg om een praatje verlegen zit. Zeker aangezien hij vanwege beperkte mobiliteit meer aan huis gebonden is. Een perfecte match voor Een Praatje en een Plaatje dus.

Hij is duidelijk aangedaan door onze komst en geniet zichtbaar van de interesse die wij tonen voor zijn leven. Om niets te missen gaat hij er even helemaal voor zitten, richt zich naar ons en zegt: “Ja, zeg het maar?”

Of hij van muziek houdt? Meneer begint spontaan “Que Sera, Sera” te zingen. Doris Day, dat is zijn favoriete artiest en “Qua Sera” zijn favoriete nummer. We zingen mee. Dit specifieke plaatje hebben we niet in ons singeltjeskoffertje zitten, maar kunnen we wel laten horen via onze mobiel die we op de platenspeler aansluiten. Spontaan schieten de tranen in zijn ogen, “Zo mooi!”.

Meneer van Dalen - dec2017 (rotterdam)

Meneer van Dalen opent niet alleen zijn deur voor ons maar ook zijn indrukwekkende levensverhalen. Al snel begint hij te vertellen over de Razzia van Rotterdam. Als jongen van 17 werd hij tijdens de Razzia door de Duitsers via de Kuip op de trein gezet naar Duitsland. Op een duikbotenwerf in Noord Duitsland moest hij werken. Hij maakte heftige bombardementen mee in Hamburg. Toen hij weer terug in Rotterdam kwam raakte hij gedesillusioneerd. Er was weinig begrip voor zijn tewerkstelling in Duitsland en wat hij daar had meegemaakt, ‘dan had je maar niet moeten gaan,’ zei zijn omgeving. Deze gebeurtenis speelt nog altijd een belangrijke rol in zijn leven en elk jaar gaat hij naar de herdenking van de Razzia in de Kuip, ook 10 november jongstleden was hij er.

“Wil je het zien?” “Wil je het zien?” De éne na de andere kast trekt hij open. Oude foto’s van hem in militair uniform en danspartijtjes; behaalde militaire medailles (“Nee! Dat zijn geen speldjes” zei hij kordaat, “maar Medailles”) en knipsels van de Razzia van Rotterdam. Even later verdwijnt hij de slaapkamer in om zijn twee militaire uniforms te halen.  “Wat leuk joh dat jullie geïnteresseerd zijn. Niemand is meer geïnteresseerd in wat ik te zeggen heb. Goh, wat leuk joh,” blijft hij zeggen. Aan het einde van het bezoek ligt de hele tafel vol met herinneringen. “Maakt niet uit, dan heb ik straks wat te doen.”

Binnenkort gaat Jeremy, onze stagiair en gekoppeld aan meneer van Dalen, weer op bezoek. We hopen meneer van Dalen nog lang te kunnen verblijden met muziek en te genieten van zijn verhalen!