Een verslag van Inge Persoon’s eerste bezoek:
Amsterdam, woensdag 21 juni 2017

Twee uur op een zonnige woensdagmiddag. Vol verwachting klopte mijn hart. Ik belde aan bij mevrouw Scholten voor onze eerste ontmoeting voor Een Praatje en een Plaatje. Met een grote lach werd ik verwelkomd:

“Hallooo! Ik ben mevrouw Scholten. Ik heet ook Ann, maar de meesten zeggen mevrouw Scholten, want die zijn niet zo brutaal.”
– “Mag ik dan brutaal zijn?”

– “Oh, ja hoor!”

mevrouw scholten
Inge en mevrouw Scholten op de selfie

Het was ontzettend warm, dus we wilden lekker buiten zitten. Ik mocht de parasol opzetten, want dat lukt Ann niet meer zo goed. Al bijna 85 jaar is ze, maar in haar ondeugende ogen zie je nog steeds een jonge meid.

Ann gaat er niet zoveel meer op uit, want het gaat allemaal niet meer zo soepel. Een rollator vindt ze onhandig en de boodschappen doet haar dochter voor haar. Maar ondanks dat ze veel tijd in haar appartement doorbrengt en weinig erbuiten, had ze genoeg om over te kletsen.

Ze vertelde urenlang over haar (klein)kinderen, over haar man, over toen ze eens de ambulance heeft moeten bellen voor zichzelf en de buurman die toen met haar meeging naar het ziekenhuis. Over de mensen van wie ze regelmatig bezoek krijgt, over de kant-en-klaarmaaltijden die ze bezorgd krijgt en over pakketjes die ze aanneemt van de buren. Over hoe ze toch nog heel gezond is en over hoe het leven vroeger was. We hebben veel gelachen, en af en toe moest ze zichzelf onderbreken om mij eens ook aan het woord te laten. Maar dat vond ik niet erg hoor, ik luisterde graag.

Tussendoor maakten we ook nog even tijd voor een plaatje. Ann had een platenspelertje staan dat sinds het overlijden van haar man, al enige tijd geleden, niet meer gedraaid had. We zochten een plaat van Herman van Veen uit. Zij vond het allemaal best en ik was benieuwd naar zijn oude werk. Al snel kregen we de speler aan de praat, maar moest ik het volume omlaag schroeven omdat Ann meer zin had om te kletsen. Door onze adempauzes heen hoorden we Herman zingen. Toen beide kanten van de plaat waren uitgedraaid, gingen we weer lekker buiten onder de parasol zitten. Nog even verder kletsen. Twee glazen water, twee kopjes koffie, vijf koekjes en één plaatje verder keek ik op de klok. Tien over vijf. Ik moest eigenlijk nog van alles doen die dag. De parasol en platenspeler borgen we dus maar weer op, en we zeiden gedag. Dat ik zeker terug mag komen, zei ze. En reken maar dat ik dat ga doen!

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s