Onder de parasol bij mevrouw Scholten: Koffie, de zon en Herman van Veen

Een verslag van Inge Persoon’s eerste bezoek:
Amsterdam, woensdag 21 juni 2017

Twee uur op een zonnige woensdagmiddag. Vol verwachting klopte mijn hart. Ik belde aan bij mevrouw Scholten voor onze eerste ontmoeting voor Een Praatje en een Plaatje. Met een grote lach werd ik verwelkomd:

“Hallooo! Ik ben mevrouw Scholten. Ik heet ook Ann, maar de meesten zeggen mevrouw Scholten, want die zijn niet zo brutaal.”
– “Mag ik dan brutaal zijn?”

– “Oh, ja hoor!”

mevrouw scholten
Inge en mevrouw Scholten op de selfie

Het was ontzettend warm, dus we wilden lekker buiten zitten. Ik mocht de parasol opzetten, want dat lukt Ann niet meer zo goed. Al bijna 85 jaar is ze, maar in haar ondeugende ogen zie je nog steeds een jonge meid.

Ann gaat er niet zoveel meer op uit, want het gaat allemaal niet meer zo soepel. Een rollator vindt ze onhandig en de boodschappen doet haar dochter voor haar. Maar ondanks dat ze veel tijd in haar appartement doorbrengt en weinig erbuiten, had ze genoeg om over te kletsen.

Ze vertelde urenlang over haar (klein)kinderen, over haar man, over toen ze eens de ambulance heeft moeten bellen voor zichzelf en de buurman die toen met haar meeging naar het ziekenhuis. Over de mensen van wie ze regelmatig bezoek krijgt, over de kant-en-klaarmaaltijden die ze bezorgd krijgt en over pakketjes die ze aanneemt van de buren. Over hoe ze toch nog heel gezond is en over hoe het leven vroeger was. We hebben veel gelachen, en af en toe moest ze zichzelf onderbreken om mij eens ook aan het woord te laten. Maar dat vond ik niet erg hoor, ik luisterde graag.

Tussendoor maakten we ook nog even tijd voor een plaatje. Ann had een platenspelertje staan dat sinds het overlijden van haar man, al enige tijd geleden, niet meer gedraaid had. We zochten een plaat van Herman van Veen uit. Zij vond het allemaal best en ik was benieuwd naar zijn oude werk. Al snel kregen we de speler aan de praat, maar moest ik het volume omlaag schroeven omdat Ann meer zin had om te kletsen. Door onze adempauzes heen hoorden we Herman zingen. Toen beide kanten van de plaat waren uitgedraaid, gingen we weer lekker buiten onder de parasol zitten. Nog even verder kletsen. Twee glazen water, twee kopjes koffie, vijf koekjes en één plaatje verder keek ik op de klok. Tien over vijf. Ik moest eigenlijk nog van alles doen die dag. De parasol en platenspeler borgen we dus maar weer op, en we zeiden gedag. Dat ik zeker terug mag komen, zei ze. En reken maar dat ik dat ga doen!

 

Joke bekijkt het Danspaleis door roze bril

Vrijwilliger Inge Roos vanuit Amsterdam:

Donderdagmiddag 3 uur werd ik weer herenigd met ‘mijn’ Joke. Het was namelijk al weer even geleden, oktober voor het laatst (dus laat dat even maar weg), want ze was namelijk voor langere tijd ziek geweest. Des te leuker was het om elkaar te zien.

image004
Joke is verguld met de bloemen die de vrijwilligers van Het Danspaleis voor haar hebben geregeld.

Ten eerste vind ik een omschrijving van Joke wel op zijn plaats. Achter haar roze Dior-bril schuilt een sprankelende, zelfstandige dame met scherpe opmerkingen. Dat zelfstandige uitte zich al toen ik haar belde om te vragen of ze zin had om met me naar het Danspaleis te gaan. “Moet ik je ophalen Joke?”  Waarop Joke antwoordde: “Nee hoor, het is bij mij om de hoek en ik heb mijn stok.” Joke had er zin in, maar ze kwam niet om te dansen hoor!

Joke hield ongeveer tien minuten vast aan haar principes van niet-dansen. Toen Jenny en ik vroegen of ze met ons wilde dansen zei ze: “Nee”. Maar toen een heer haar ten dans vroeg, zei ze: “Ik ben wel gewoon hetero hoor.” Principes werden overboord gegooid en het zag eruit als de dag van gisteren dat Joke op de dansvloer stond. Dat Danspaleis, dat was wel wat voor haar, want: “je kunt beter hierheen gaan dan naar de fysiotherapeut.” Als ze gewoon een paar keer per maand ging dansen, werd die fysio toch echt overbodig.

Het feest hield niet op, want Joke werd in het zonnetje gezet en dat vond ze zo leuk dat haar ogen zonnetjes werden. Joke nam heel blij de bloemen in ontvangst en toen ze vroegen welk liedje ze wilde horen, sprak ze tot mij: “jij weet wel welke ik wil he?” En dat wist ik! De lievelingsplaat die we al vaak hadden gedraaid toen ik bij Joke thuis was, was namelijk Woman In Love van Barbra Streisand. Daarop dansten en zongen we uit volle borst mee.

image003
Inge verleidt Joke tot een dans

Daarna moesten we toch echt even uitpuffen en gingen we lekker naar de verschillende dansende mensen aan het kijken. Een man was heel wild aan het dansen, waarop Joke zei: “Het lijkt hier net de NDSM-werf, iedereen is aan de pillen.” Waarop ik zei: “Nou Joke, kijk nou wat ik nu toch in mijn zak heb zitten…” Dit resulteerde in een grote lachbui. Joke maakt mij aan het lachen en ik maak Joke aan het lachen. Een gouden danspaleis-match zijn we.

Of dit onze enige Danspaleis blijft? Nou, nee. Wij zijn aangestoken met het Danspaleis-virus en gaan 1 juli weer in Noord. Maar dit keer wel in mooie jurkjes. En dan heeft het Danspaleis ook nog een leuke verassing voor Joke.

Ik houd jullie op de hoogte van ‘mijn’ Joke. Tot de volgende keer!

Inge

 
 

 

image002

Een verrassend leuk bezoek met een Italiaans tintje!

Coördinator Fleur Ramos doet verslag vanuit Rotterdam:

Vrijdagmiddag 2 uur.  We bellen voor de eerste keer aan bij een ‘nieuwe’ oudere genaamd Salvatore Donnina. Salvatore is afkomstig uit Italië, maar al ruim 45 jaar woonachtig in NL.

Lavinia en Salvatore
Salvatore Donnina in een muzikale ontmoeting met vrijwilliger Lavinia

Hij is aan ons voorgesteld door iemand van het wijkteam die goed ingeschat heeft dat Salvatore Een Praatje En Een Plaatje gezellig zal vinden. We zijn aangenaam verrast wanneer we zien dat Salvatore aan twee kanten van zijn ‘loft’ (zijn woorden) een weids uitzicht over Rotterdam heeft. Met het schitterende weer en het groen aan de bomen kijken we onze ogen uit. Zijn grote balkon staat vol met Italiaanse kruiden waar hij nog regelmatig zelf mee kookt. Als we zijn schilderijen bekijken, blijkt Salvatore ook nog eens creatief, ondertussen worden de bonen gemalen voor zijn espresso.  We vragen ons af waarom niet een enorme mensenmassa bij hem de deur platloopt… Salvatore heeft veel gevaren en overal gewoond. Veel familieleden wonen nog in Italië. Zijn drie kinderen ziet hij helaas niet vaak genoeg. Ze wonen allemaal wat verder weg en hebben hun eigen leven. “Ik probeer daar zo min mogelijk een stoorzender bij te zijn”. Deze opmerking ontroert ons. En het geeft een extra goed gevoel dat onze plaatjes zo goed in de smaak vallen. Op de vraag hoe Salvatore ons bezoek vandaag vond antwoordt hij met een grijns van oor tot oor… “Geweldig!” De volgende afspraak met mijn vrijwilliger (en vriendin) Lavinia staat al. Tevreden zeggen we gedag, alweer een goede match!

op bezoek bij Salvatore
Coördinator Fleur met vriendin en vrijwilliger Lavinia

Jonge vrijwilligers melden zich in Archipel

Coördinator Jenny doet verslag vanuit Amsterdam:

‘Op woensdag 24 mei, nog vlak voordat de voetbalgekte in Amsterdam uitbrak, mocht ik acht enthousiaste nieuwe vrijwilligers verwelkomen in Buurthuis Archipel. Een bijzondere bijeenkomst dit keer, waar ook 5 Syrische jongeren bij waren die nog maar een paar maanden geleden naar Nederland vertrokken voor een nieuw leven. Hoewel ze al een tijdje Nederlandse les volgen aan de Universiteit van Amsterdam, willen ze het Nederlands nóg sneller beheersen door vrijwilligerswerk te doen voor een Nederlandse organisatie. Ze vinden het ook belangrijk om op deze manier te integreren in de samenleving. Dat kunnen wij natuurlijk alleen maar toejuichen! Voor iedereen zal een oudere worden gezocht waar het mee klikt, en dan kunnen de bezoekjes gaan starten! Welkom bij de Danspaleis-familie Inge, Sara, Mohamad, Danny, Ghenowa, Ruba en Rama!

Een weekje later, op dinsdag 30 mei, ontmoette ik Mena, Martijn, Fenna en Kee van het Berlage Lyceum.

Foto blog 2
Van links naar rechts: Mena, Martijn, Fenna, Kee

Voor het vak Filosofie kozen zij als goed doel Het Danspaleis en het project ‘Een Praatje en een Plaatje’ uit om nader te onderzoeken en te helpen. Deze enthousiastelingen zullen dus binnenkort ook ouderen gaan blij maken met muzikaal bezoek! Wij heten jullie dan ook van harte welkom! 😊’

Foto blog 1
Van links naar rechts: Inge, Nina, Inge, Sara, Jenny, Mohamad, Danny, Ghenowa, Ruba, Desirée, Rama.