De Swingende Zeeman

Op zaterdag 5 augustus werden de Siciliaanse Salvatore, vrijwilligster Lavinia en coördinator Fleur gevolgd door een filmcrew. In opdracht van FNO is er van deze mobiele huiskamerdisco-match een Beeldverhaal gemaakt. En het resultaat mag er zijn! Lees, luister en bekijk nu het verhaal van ‘De Swingende Zeeman’.

Klik hier!

Lavinia en Salvatore

Klassieke muziek in Landlust

Studentes Kouatar en Asma bezochten samen mevrouw Houtzaager. Zij werken aan het project Landlustlab en lopen een maatschappelijke stage in de wijk Landlust in Amsterdam. Voor dit bezoek bundelden het Landlustlab en Het Danspaleis de krachten. Asma doet verslag van hun ontmoeting met mevrouw Houtzaager en klassieke muziek:

Mevr. Houtzaager en Asma Tahiri en Kouatar Ahrouch (Landlustlab)
Mevrouw Houtzaager

“Bij binnenkomst straalde mevrouw Houtzaager meteen. Ze was zeer enthousiast over onze komst en kon niet wachten om aan de slag te gaan met Een Praatje en een Plaatje. Van tevoren hadden wij aan mevrouw Houtzaager gevraagd van wat voor muziek zij houdt. Klassieke muziek, zo gaf zij aan. Met dit verzoek zijn wij aan de slag gegaan in het Landlustlab. Wij hebben de koffer met klassieke muziek klaargezet bij mevrouw Houtzaager en de platen laten draaien. Hoewel ze zichtbaar genoot van de klassieke geluiden, hebben wij de platendraaier na enige tijd iets zachter gezet zodat er meer ruimte kwam om verhalen te vertellen. Ze vertelde ons verhaaltjes over vroeger. Zo vertelde ze dat ze een bepaald liedje had herkend uit haar tijd. Deze speelde ze dan af in haar kamer, waar ze dan samen met haar vriendinnen genoot van de muziek.”

Studenten Landlustlab 2017-2
De studenten van het Landlustlab

Het project Landlustlab is een initiatief van het ROC van Amsterdam, ROCTOP, IJdockzz, IJsterk, stadsdeel West, Jongeren Service Punt en de ABC-alliantie. Mbo-studenten van verschillende zorg- en welzijnsopleidingen lopen hun stage in de wijk Landlust in Amsterdam West. Een belangrijk deel van deze stage besteden zij aan ondersteuning van de wijk. Door de veranderingen in de Wmo (wet maatschappelijke ondersteuning) is het wijkgericht werken vanaf 2015 belangrijk in de stad. Mensen blijven langer thuis wonen en eigen kracht, zelfredzaamheid, participatie en mantelzorg worden een belangrijk uitgangspunt.

Ervaren Danspaleis-gangers ontmoeten elkaar in Oost

Eelke is sinds vorig jaar vrijwilliger voor Het Danspaleis en heeft inmiddels al drie buurtbewoners in Amsterdam-Oost verblijd met een bezoek. Mevrouw Jans was de derde in de reeks. Mevrouw Jans werd eerder bezocht door vrijwilligers Daphne en Annelies, maar vond het zó gezellig om muzikaal getinte bezoekjes te ontvangen, dat ze inmiddels is gekoppeld aan de doorgewinterde vrijwilliger Eelke. Mevrouw Jans is ook al een flink aantal keren komen dansen bij Het Danspaleis.

“Danspaleis, ik ga er graag heen,” zegt Mevrouw Jans. “Maar met mijn enkel kan ik niet meer dansen. Ik heb mijn enkel verstuikt. Mijn vriend zegt: ‘Ga gewoon!’ Maar als ik er dan ben, dan wil ik ook graag dansen.”

Vandaar dat de huiskamerbezoekjes een hele fijne uitkomst bieden. Naast het luisteren van plaatjes uit het platenkoffertje dat Eelke meebracht hebben ze geluisterd naar haar eigen platen. En geknuffeld met de kat!
Blog

Een nieuwe afspraak staat alweer gepland voor in augustus!

Danny en Kitty, een goede match ondanks de technische probleempjes

Vrijwilliger Danny vertelt over zijn bezoek aan Kitty (87) in Amstelveen:

Het was woensdagochtend iets na negenen toen ik op mijn fietst stapte voor mijn eerste Plaatje en Praatje. Met een rugtas met platen en een platenspeler op mijn rug fietste ik vanuit Amsterdam Nieuw-West richting Amstelveen, waar Kitty woont. Kitty is 87 lentes jong. Ze is de moeder van Desiree, een bekend gezicht voor de vrijwilligers van Het Danspaleis.

Danny en de moeder van Desiree
Kitty en Danny gemoedelijk op de bank

Zoals we inmiddels gewend waren deze maand, beloofde het weer een heel mooie, zonnige dag te worden. Ik had me die week al een aantal maal afgevraagd hoe het zou zijn met Kitty. Of we ook gemakkelijk zouden praten of dat de platenspeler het ijs zou moeten breken. Leuk om te merken: Je kan er in gedachten heel veel van maken, maar het is in de praktijk gewoon altijd anders. We hebben gewoon heel gezellig zitten kletsen onder het genot van een lekker vers kopje gemberthee. We hebben het gehad over onze geboorteplaats Amsterdam, school, de oorlog, familie, onze huizen, Yahtzee, kippen en hanen, noem maar op.

De tijd vloog voorbij. Dus dacht ik op een gegeven moment, ik kan natuurlijk niet vertrekken zonder een plaatje te hebben gedraaid. Na een kort intermezzo voor de installatie en het doornemen van de playlist was de keuze gevallen op Toon Hermans met het nummer ‘Sien’. Ik had de apparatuur een dag van tevoren natuurlijk uitgebreid getest om alles soepel te laten verlopen. En ja hoor, bij mijn eerste plaatje was het meteen raak…Eh ik bedoel ging het mis. Het was ook duidelijk te merken aan de wat lauwe reactie van Kitty, maar hoe kan dit? Ik had toch echt wel het goede plaatje gepakt? Na een minuut naar dit wat vreemde en toch ook voor Kitty heel erg onbekende nummer te hebben geluisterd viel bij mij ook eindelijk het kwartje/plaatje. Ik had de verkeerde kant opgezet! Het nummer ‘O, hoeveel mensen’. Met een soepele beweging haalde ik de naald van het plaatje en herstelde ik mijn fout. Direct na de eerste klanken was duidelijk dat dit wel het goeie nummer was en Kitty zong vrolijk mee.

Het tweede plaatje, ‘Marina’ van Willy Alberti, ging gelukkig direct goed. Kitty begon ook meteen te vertellen over een vriendin die in Slotervaart woonde (net zoals Willy en ik) en dat ze altijd naar het Osdorpplein liepen langs de Sloterplas. Voorbereid als ik was en dus nog vol goede moed ondanks mijn eerst uitglijder, stelde ik Kitty voor om een nummer te noemen dat niet op de lijst stond maar dat ze wel leuk vond om te horen. Dat werd André Rieu. Al snel had ik André gevonden op YouTube en zoals thuis al getest koppelde ik mijn iPhone aan de platenspeler. Maar wat nu? De enthousiaste klanken van het orkest van André Rieu klonken wel heel erg op de achtergrond, ondanks dat ik het volume op maximaal had staan. Ik denk dat de beveiliging van mijn koptelefoon het volume te hoog vond. Huiswerk voor de volgende keer, over 2 weken als ik Kitty weer zie. Heel benieuwd wat we dan weer gaan meemaken. De tickets voor een gezamenlijk Danspaleis-bezoek heb ik haar al gegeven, dus dat gaat helemaal goed komen. Gelukkig dacht ik ook net op tijd aan een fotootje en pakte ik al mijn spullen weer bij elkaar om op tijd te zijn voor weer bijzondere Danspaleis-middag in Purmerend.

Onder de parasol bij mevrouw Scholten: Koffie, de zon en Herman van Veen

Een verslag van Inge Persoon’s eerste bezoek:
Amsterdam, woensdag 21 juni 2017

Twee uur op een zonnige woensdagmiddag. Vol verwachting klopte mijn hart. Ik belde aan bij mevrouw Scholten voor onze eerste ontmoeting voor Een Praatje en een Plaatje. Met een grote lach werd ik verwelkomd:

“Hallooo! Ik ben mevrouw Scholten. Ik heet ook Ann, maar de meesten zeggen mevrouw Scholten, want die zijn niet zo brutaal.”
– “Mag ik dan brutaal zijn?”

– “Oh, ja hoor!”

mevrouw scholten
Inge en mevrouw Scholten op de selfie

Het was ontzettend warm, dus we wilden lekker buiten zitten. Ik mocht de parasol opzetten, want dat lukt Ann niet meer zo goed. Al bijna 85 jaar is ze, maar in haar ondeugende ogen zie je nog steeds een jonge meid.

Ann gaat er niet zoveel meer op uit, want het gaat allemaal niet meer zo soepel. Een rollator vindt ze onhandig en de boodschappen doet haar dochter voor haar. Maar ondanks dat ze veel tijd in haar appartement doorbrengt en weinig erbuiten, had ze genoeg om over te kletsen.

Ze vertelde urenlang over haar (klein)kinderen, over haar man, over toen ze eens de ambulance heeft moeten bellen voor zichzelf en de buurman die toen met haar meeging naar het ziekenhuis. Over de mensen van wie ze regelmatig bezoek krijgt, over de kant-en-klaarmaaltijden die ze bezorgd krijgt en over pakketjes die ze aanneemt van de buren. Over hoe ze toch nog heel gezond is en over hoe het leven vroeger was. We hebben veel gelachen, en af en toe moest ze zichzelf onderbreken om mij eens ook aan het woord te laten. Maar dat vond ik niet erg hoor, ik luisterde graag.

Tussendoor maakten we ook nog even tijd voor een plaatje. Ann had een platenspelertje staan dat sinds het overlijden van haar man, al enige tijd geleden, niet meer gedraaid had. We zochten een plaat van Herman van Veen uit. Zij vond het allemaal best en ik was benieuwd naar zijn oude werk. Al snel kregen we de speler aan de praat, maar moest ik het volume omlaag schroeven omdat Ann meer zin had om te kletsen. Door onze adempauzes heen hoorden we Herman zingen. Toen beide kanten van de plaat waren uitgedraaid, gingen we weer lekker buiten onder de parasol zitten. Nog even verder kletsen. Twee glazen water, twee kopjes koffie, vijf koekjes en één plaatje verder keek ik op de klok. Tien over vijf. Ik moest eigenlijk nog van alles doen die dag. De parasol en platenspeler borgen we dus maar weer op, en we zeiden gedag. Dat ik zeker terug mag komen, zei ze. En reken maar dat ik dat ga doen!

 

Joke bekijkt het Danspaleis door roze bril

Vrijwilliger Inge Roos vanuit Amsterdam:

Donderdagmiddag 3 uur werd ik weer herenigd met ‘mijn’ Joke. Het was namelijk al weer even geleden, oktober voor het laatst (dus laat dat even maar weg), want ze was namelijk voor langere tijd ziek geweest. Des te leuker was het om elkaar te zien.

image004
Joke is verguld met de bloemen die de vrijwilligers van Het Danspaleis voor haar hebben geregeld.

Ten eerste vind ik een omschrijving van Joke wel op zijn plaats. Achter haar roze Dior-bril schuilt een sprankelende, zelfstandige dame met scherpe opmerkingen. Dat zelfstandige uitte zich al toen ik haar belde om te vragen of ze zin had om met me naar het Danspaleis te gaan. “Moet ik je ophalen Joke?”  Waarop Joke antwoordde: “Nee hoor, het is bij mij om de hoek en ik heb mijn stok.” Joke had er zin in, maar ze kwam niet om te dansen hoor!

Joke hield ongeveer tien minuten vast aan haar principes van niet-dansen. Toen Jenny en ik vroegen of ze met ons wilde dansen zei ze: “Nee”. Maar toen een heer haar ten dans vroeg, zei ze: “Ik ben wel gewoon hetero hoor.” Principes werden overboord gegooid en het zag eruit als de dag van gisteren dat Joke op de dansvloer stond. Dat Danspaleis, dat was wel wat voor haar, want: “je kunt beter hierheen gaan dan naar de fysiotherapeut.” Als ze gewoon een paar keer per maand ging dansen, werd die fysio toch echt overbodig.

Het feest hield niet op, want Joke werd in het zonnetje gezet en dat vond ze zo leuk dat haar ogen zonnetjes werden. Joke nam heel blij de bloemen in ontvangst en toen ze vroegen welk liedje ze wilde horen, sprak ze tot mij: “jij weet wel welke ik wil he?” En dat wist ik! De lievelingsplaat die we al vaak hadden gedraaid toen ik bij Joke thuis was, was namelijk Woman In Love van Barbra Streisand. Daarop dansten en zongen we uit volle borst mee.

image003
Inge verleidt Joke tot een dans

Daarna moesten we toch echt even uitpuffen en gingen we lekker naar de verschillende dansende mensen aan het kijken. Een man was heel wild aan het dansen, waarop Joke zei: “Het lijkt hier net de NDSM-werf, iedereen is aan de pillen.” Waarop ik zei: “Nou Joke, kijk nou wat ik nu toch in mijn zak heb zitten…” Dit resulteerde in een grote lachbui. Joke maakt mij aan het lachen en ik maak Joke aan het lachen. Een gouden danspaleis-match zijn we.

Of dit onze enige Danspaleis blijft? Nou, nee. Wij zijn aangestoken met het Danspaleis-virus en gaan 1 juli weer in Noord. Maar dit keer wel in mooie jurkjes. En dan heeft het Danspaleis ook nog een leuke verassing voor Joke.

Ik houd jullie op de hoogte van ‘mijn’ Joke. Tot de volgende keer!

Inge

 
 

 

image002

Een verrassend leuk bezoek met een Italiaans tintje!

Coördinator Fleur Ramos doet verslag vanuit Rotterdam:

Vrijdagmiddag 2 uur.  We bellen voor de eerste keer aan bij een ‘nieuwe’ oudere genaamd Salvatore Donnina. Salvatore is afkomstig uit Italië, maar al ruim 45 jaar woonachtig in NL.

Lavinia en Salvatore
Salvatore Donnina in een muzikale ontmoeting met vrijwilliger Lavinia

Hij is aan ons voorgesteld door iemand van het wijkteam die goed ingeschat heeft dat Salvatore Een Praatje En Een Plaatje gezellig zal vinden. We zijn aangenaam verrast wanneer we zien dat Salvatore aan twee kanten van zijn ‘loft’ (zijn woorden) een weids uitzicht over Rotterdam heeft. Met het schitterende weer en het groen aan de bomen kijken we onze ogen uit. Zijn grote balkon staat vol met Italiaanse kruiden waar hij nog regelmatig zelf mee kookt. Als we zijn schilderijen bekijken, blijkt Salvatore ook nog eens creatief, ondertussen worden de bonen gemalen voor zijn espresso.  We vragen ons af waarom niet een enorme mensenmassa bij hem de deur platloopt… Salvatore heeft veel gevaren en overal gewoond. Veel familieleden wonen nog in Italië. Zijn drie kinderen ziet hij helaas niet vaak genoeg. Ze wonen allemaal wat verder weg en hebben hun eigen leven. “Ik probeer daar zo min mogelijk een stoorzender bij te zijn”. Deze opmerking ontroert ons. En het geeft een extra goed gevoel dat onze plaatjes zo goed in de smaak vallen. Op de vraag hoe Salvatore ons bezoek vandaag vond antwoordt hij met een grijns van oor tot oor… “Geweldig!” De volgende afspraak met mijn vrijwilliger (en vriendin) Lavinia staat al. Tevreden zeggen we gedag, alweer een goede match!

op bezoek bij Salvatore
Coördinator Fleur met vriendin en vrijwilliger Lavinia

Jonge vrijwilligers melden zich in Archipel

Coördinator Jenny doet verslag vanuit Amsterdam:

‘Op woensdag 24 mei, nog vlak voordat de voetbalgekte in Amsterdam uitbrak, mocht ik acht enthousiaste nieuwe vrijwilligers verwelkomen in Buurthuis Archipel. Een bijzondere bijeenkomst dit keer, waar ook 5 Syrische jongeren bij waren die nog maar een paar maanden geleden naar Nederland vertrokken voor een nieuw leven. Hoewel ze al een tijdje Nederlandse les volgen aan de Universiteit van Amsterdam, willen ze het Nederlands nóg sneller beheersen door vrijwilligerswerk te doen voor een Nederlandse organisatie. Ze vinden het ook belangrijk om op deze manier te integreren in de samenleving. Dat kunnen wij natuurlijk alleen maar toejuichen! Voor iedereen zal een oudere worden gezocht waar het mee klikt, en dan kunnen de bezoekjes gaan starten! Welkom bij de Danspaleis-familie Inge, Sara, Mohamad, Danny, Ghenowa, Ruba en Rama!

Een weekje later, op dinsdag 30 mei, ontmoette ik Mena, Martijn, Fenna en Kee van het Berlage Lyceum.

Foto blog 2
Van links naar rechts: Mena, Martijn, Fenna, Kee

Voor het vak Filosofie kozen zij als goed doel Het Danspaleis en het project ‘Een Praatje en een Plaatje’ uit om nader te onderzoeken en te helpen. Deze enthousiastelingen zullen dus binnenkort ook ouderen gaan blij maken met muzikaal bezoek! Wij heten jullie dan ook van harte welkom! 😊’

Foto blog 1
Van links naar rechts: Inge, Nina, Inge, Sara, Jenny, Mohamad, Danny, Ghenowa, Ruba, Desirée, Rama.

Ontmoet Mevrouw Steengraver

Coördinator Jenny vertelt:

‘Op dinsdag 9 mei vertrokken vrijwilliger Vincent en ik op de fiets richting Amsterdam Zuid-Oost om mevrouw Steengraver op te zoeken in ouderencomplex De Koornhorst. Na eerst een beetje verdwaald te zijn geweest, kwamen we uiteindelijk aan en zagen we mevrouw Steengraver binnen zitten aan een gezellig rond tafeltje met een leuk Perzisch kleedje er over heen. Aan dit tafelt, met grote lamp erboven, besteedt ze overduidelijk veel van haar tijd, aan de hoeveelheid boeken en puzzelboekjes ernaast te zien.’

‘De platenspeler die haar man ooit had gekocht kwam uit de kast en werd geïnspecteerd door Vincent. De 33-toerenplaatjes konden helaas niet meer worden afgespeeld, waardoor we moesten overstappen op de 45toerenplaatjes. Al snel belandde er een liedje uit 1933 op de speler, dat mevrouw Steengraver direct meezong. ‘Zoo’n lief meisje vergeet je niet’ van Willy Derby.’

‘We hebben uiteindelijk wel 2 uur bij mevrouw Steengraver thuis gezeten en verschillende mooie en grappige plaatjes gedraaid, tot aan een plaat met verschillende dieren- en natuurgeluiden erop. Mevrouw Steengraver vertelde tussendoor over een aantal mooie uitstapjes die ze gemaakt heeft in het verleden en de prijzen die ze heeft gewonnen met sjoelen. De sjoelwedstrijden worden helaas niet meer gehouden beneden in het gebouw en daarom stelden Vincent en ik voor om dat nog eens met haar te gaan doen. En om nog eens plaatjes te draaien natuurlijk! De volgende keer neemt Vincent dan één van onze platenspelers mee, zodat ze alle 33 toeren plaatjes samen kunnen beluisteren. Wordt vervolgd!’

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.